Het principe is vrij simpel. Tijdens je werk als camera man, geluid technicus en licht technicus zullen er ongetwijfeld momenten zijn dat je apparatuur er geen zin meer in heeft en jij het ter plekke moet gaan repareren. Hier zal soms een soldeerbout aan te pas moeten komen en dus wordt ons nu geleerd hoe je zo’n ding precies moet gebruiken.

Leuk en aardig, zou je zeggen. Beter dan in de boeken zitten, zou je zeggen. Beter dan P = U x I (wut?) leren bij electra, zou je zeggen. En toch heb ik er een enorme hekel aan, voornamelijk omdat bij mij altijd alles mislukt als het om solderen gaat. Het is namelijk de bedoeling dat we van een stuk koperdraad een figuurtje buigen en solderen. In de volgorde van het boek moeten dat worden; een poppetje, een fiets, een camera, een brug en je initialen. Het poppetje is inmiddels af zoals je hiernaast kan zien, maar helaas wil het nog niet erg opschieten met de fiets.

Ik was er aan begonnen vol goede moed. Het poppetje was gelukt, dus die fiets kon niet veel moeilijker zijn, toch? Toch? Oh jawel. Net toen ik het frame en de wielen netjes aan elkaar had gesoldeerd en ik dacht dat alles goed vast zat… viel de hele handel weer uit elkaar.

Ach ja, Rome is ook niet in een dag gebouwd.

Robin