Ieder jaar komt Sinterklaas aan in een stad in Nederland. Die ene zaterdag in november staat zo’n stad dan een dag lang op zijn kop als Pakjesboot 12 aanmeert in de lokale haven en Sinterklaas en zijn pieten door de straten richting het stadhuis lopen. Dit jaar was Harderwijk gekozen door de organisatie-piet en dus zagen de inwoners van Harderwijk een kleine week voor de intocht de wagens van Dutchview en United hun stadje in rijden. Deze twee bedrijven (in samenwerking met natuurlijk talloze lokale organisatoren) zijn voor het grootste deel verantwoordelijk voor het plannen, bedenken, regisseren en live uitzenden van de intocht. Hoeveel gaat er vooraf aan een uitzending van vijf kwartier? Maanden aan planning en een week bouwen in het gezellige havenstadje Harderwijk!
Vanuit de opleiding AV Medewerker op het ROC in Hilversum mogen ieder jaar een aantal leerlingen mee naar het voorbereiden en uitvoeren van de intocht. Nu heb ik tijdens mijn tijd op het ROC behoorlijk wat klussen gedaan, zelfs in Ahoy gestaan, maar de intocht van Sinterklaas is natuurlijk wel een unieke ervaring. En natuurlijk niet te vergeten, ik krijg de kans om heel nauw samen te werken met een van de grootste facilitaire bedrijven van Nederland. Lang verhaal kort, dit was een klus waar ik me direct voor opgaf en waar ik uiteindelijk ook voor uitgenodigd werd.
11 november -- 2 Dagen tot Intocht
Donderdagochtend. Om half zes begint mijn mobiel een vrolijk melodietje te produceren als teken dat ik toch maar eens moet gaan beginnen met wakker worden. Om zes uur springt vervolgens de radio aan en besluit ik toch maar eens uit bed te komen. Even scheren, douchen, stevig ontbijtje naar binnen werken en dan nog even een kwartiertje het ochtendnieuws kijken voordat ik om kwart over zeven richting het Mediapark vertrek.
Vandaag gaan we volgens de planning om acht uur weg, maar het is altijd fijn om nog even een half uurtje bij te kletsen met je collega’s onder het genot van een lekker kopje thee (ben nooit zo’n koffie liefhebber geweest). En met de koude wind die buiten over het Mediapark raast is dat zeker geen overbodige luxe, aangezien het in de haven van Harderwijk waarschijnlijk nog vele malen kouder zal zijn. Na het kopje thee vertrekken we, netjes volgens de planning, om acht uur uit Hilversum met twee volle crew busjes en een materiaalwagen richting Harderwijk.
Een kleine drie kwartier later komen we aan bij de compound tegenover het Dolfinarium, een soort thuisbasis tijdens de intocht die dienst doet als materiaal opslag, kantine en regie. Dan begint het uitladen van de materiaalwagen. Tientallen kisten met honderden meters triax kabel slepen we de wagen uit. In totaal zal er in de loop van die dag ruim 12 kilometer aan kabel door de stad getrokken worden om alle camera’s en speakers aan te kunnen sluiten.
Het Bekabelen van Harderwijk
Om het uitrollen van 12 kilometer kabel zo vlot mogelijk te laten verlopen was de stad onderverdeeld in drie vakken; Geel, rood en blauw.
Vak geel staat voor de kabelroute van de regiewagen naar de haven waar pakjesboot 12 aanmeert. Deze kabels zijn bedoeld voor de twee camera’s op de steiger en de draadloze ontvangers langs de kade.
Vak rood staat voor de kabelroute van de regiewagen naar het marktplein. Deze kabels zijn bedoeld voor de twee camera’s op de markt, de camera in de studio van Wiebertje en de draadloze ontvangers op het marktplein.
Vak blauw staat voor de kabelroute langs de route van de haven naar het marktplein. Deze kabels zijn bedoeld voor de vijf camera’s langs de route en de verschillende draadloze ontvangers langs de route.
Ik en drie andere collega’s waren verantwoordelijk voor het bekabelen van vak geel. Een route die voornamelijk door rustige straatjes liep en maar op twee punten over een straat heen moest.
Het trekken van triax kabel is iets wat je over het algemeen in team verband doet. Afgezien van de talloze bochten waar zo’n kabel doorheen gaat zijn afstanden van meer dan honderd meter bijna niet meer te trekken voor één persoon. De kabel wordt dan simpelweg te lang en te zwaar. Ook om die reden werk je samen en trekken de mensen halverwege alvast een overschot aan kabel achter zich zodat de persoon aan het uiteinde minder gewicht hoeft te trekken.
Het werk ging vrij vlot en tegen de tijd dat de lokale kerkklok twee uur sloeg lagen alle kabels richting de haven, langs de huizen, via een overspanning over de straat heen en in nette bosjes naast de kade. De eerste helft van de dag zat er op en afgezien van de kou en de harde wind viel het nog redelijk mee met het weer. Het was dan ook typisch dat ik net een opmerking maakte over het uitblijven van de voorspelde regen toen ik de eerste regendruppel voelde. De rest van de middag heeft het alleen maar geregend en op dat soort momenten ben je toch blij dat je ooit die waterdichte Northface jas hebt gekocht, want in die kou en nattigheid wil je niet staan met alleen je leren jas.
Tegen een uurtje of half zes zat het werk voor die dag er officieel op. Ik, mijn collega’s, de compound en de rest van Harderwijk waren allemaal volledig doorweekt van de regen. Het was dan ook fijn eindelijk weer in het warme (en vooral droge) crew busje te kunnen klimmen. Pas tegen een uur of zeven was ik thuis. Ik heb gedouched, gegeten en lag nog voor negen uur weer in bed. Wat een dag.
12 november -- 1 Dag tot Intocht
Eén van die leuke dingen van werken bij de TV is dat je dingen ziet die niet veel mensen zien, en dingen weet die niet veel mensen weten. Een voorbeeld van zo’n leuk weetje is dat de hele intocht van Sinterklaas ieder jaar van begin tot eind wordt gerepeteerd. Inclusief het aanmeren van pakjesboot 12 en het begroeten van Sinterklaas. Het is zoiets wat je waarschijnlijk alleen maar weet als je toevallig in de stad woont waar de intocht plaatsvind, maar het blijft een leuk weetje.
Vandaag vindt in Harderwijk de generale repetitie plaats. Om twee uur zal zogenaamd de uitzending beginnen en wordt het hele draaiboek van scene één tot ‘Daag Sinterklaasje’ doorlopen. Mochten er nog dingen fout gaan dan weten we dat in ieder geval voordat de hele handel live op TV komt. Tot die tijd moeten er nog wat dingetjes worden klaargemaakt, want ik en mijn collega’s stonden om acht uur al weer in Harderwijk door te nemen wat er die dag nog allemaal moet gebeuren.
Eén ding had ik in ieder geval al gezien toen we Harderwijk binnen reden. De triax kabels die we de vorige dag zo netjes langs de kade hadden opgebost lagen nu allemaal met plug en al in het water. Op zo’n moment is het maar hopen dat de kabel nog werkt en niet vervangen hoeft te worden, anders moet er zo een paar honderd meter kabel weggehaald en opnieuw neergelegd worden en dat was niet ingepland voor vandaag, laat staan morgen. Dus voor er ook maar iets anders gedaan werd gingen we even kijken bij de kade om te zien wat precies de schade was. De pluggen van de kabels hingen allemaal netjes naast elkaar in het water, duidelijk met opzet door iemand gedaan. Waarom iemand zoiets zou doen is mij een raadsel, maar gelukkig deden alle kabels het nog en werd de planning dus niet heel ernstig verstoord.
Vliegende Keep
Tijdens de lunch kregen alle camera posten een assistent toegewezen. Als camera assistent doe je, tijdens een uitzending, in principe niets meer dan kabels vasthouden en statieven dragen. Belangrijker dan je denkt, de cameraman moet zich immers focussen op het maken van mooie plaatjes en heeft geen tijd of zin om steeds een kabel aan de kant te trappen. Ook bij het verplaatsen van positie A naar positie B moet het statief gedragen worden, de cameraman heeft immers al een loodzware camera op zijn schouder.
Wij als ROC’ers zijn daar natuurlijk uitermate geschikt voor en iedereen kreeg dan ook een camera positie toegewezen waar hij mocht helpen. Behalve ik. Nee, voor mij was een speciaal baantje bedacht, namelijk de vliegende keep. De persoon die constant naar de portofoon luistert, de persoon die bij de eerste tekenen van problemen al met een oplossing moet komen aanzetten. Dat was dus mijn taak. Voor de stoet uitrennen om te checken of één van de camera posities nog iets nodig heeft en reageren zodra er ergens problemen zijn. Dat had wel als voordeel dat ik de hele repetitie grotendeels kon zien tenzij er problemen ontstonden. En gelukkig ging alles tijdens de repetitie zo goed als maar gehoopt kon worden!
13 november -- Dag van de Intocht
Omleiding. Niet parkeren in het centrum. Dranghekken staan al ver voor de haven langs de weg. Sleepwagens rijden af en aan het centrum in en langs de kade bivakkeren de eerste gezinnetjes met hun kinderen al om maar niets te missen van Pakjesboot 12. Het is al flink bedrijvig in Harderwijk om acht uur ‘s ochtends.
Voor ons is er tot 12 uur weinig te doen. Er liggen ditmaal geen kabels in het water en afgezien van een paar matjes die neergelegd moeten worden zijn het voornamelijk de regie en de camera mensen die druk zijn met voorbereiden. Gelukkig is de lokale Bakker Bart de beroerdste niet en zitten we daar lekker warm te wachten en vragen zo nu en dan eens over de porto of er nog iemand hulp kan gebruiken. Het antwoord blijft de hele ochtend het zelfde; nee. Eigenlijk zijn er op de meeste plaatsen al te veel man aan het helpen.
Pas om half twaalf is het voor iedereen tijd om zijn positie in te nemen. Voor mij betekend dat richting de kade waar ik mooi vanuit mijn VIP plekje op de steiger kan meegenieten van de intocht. De stad is inmiddels volgelopen met mensen. Langs de dranghekken staan honderden ouders en kinderen te wachten op een blik op de goedheiligman. Langs de kade staan verschillende scholen en verenigingen die allemaal hun kunstje willen tonen aan Sinterklaas. Het is een gezellige drukte, al ben ik toch blij dat ik die drukte grotendeels mag vermijden dankzij de gele crewbadge die om mijn nek bungelt.
Paniek!
Klokslag twaalf uur begint de uitzending en is Harderwijk live op de TV te zien voor miljoenen Nederlanders. Net als tijdens de repetitie kijk ik stilletjes mee op de steiger hoe de presentator en de burgemeester als twee kippen zonder kop staan te kijken naar een brug waar nog geen speedboot doorheen past. Zelfs als de stoomboot al lang en breed in zicht is voor de honderden mensen langs de kade staan deze twee zich nog steeds af te vragen waar Sinterklaas nou blijft. Oh, wat stom! Ze stonden de verkeerde kant op te kijken! Ach dat kan gebeuren.
Alles gaat zoals het moet gaan en terwijl Pakjesboot 12 begint met aanmeren hoor ik over de portofoon dat er geen signaal meer is bij camera acht. Mogelijke kabelbreuk, niet onrealistisch met zoveel mensen in de stad. Desondanks geen grote ramp, er hangt bij die positie immers een reserve kabel. Maar een halve minuut later hoor ik dat ook die niet lijkt te werken. Dubbele kabelbreuk? Dat zou behoorlijk vervelend zijn en dat is dan ook meteen mijn teken om maar eens iets te gaan doen. Helaas voor mij ligt camera positie acht een behoorlijk eindje lopen van de kade.
Onderweg merk ik hoe gezellig het schijnbaar is langs de route. Aangezien ik over de route mag lopen krijg ik (tot mijn eigen schaamte) regelmatig sinterklaasliedjes toegezongen. Ook de aan het eind van de dag wel bekende ‘Sinterklaaaas! Oh u bent Sinterklaas niet…’ hoorde ik vrij veel. Eenmaal aangekomen bij positie acht blijkt alles gelukkig alweer te werken. De paniek om de reserve kabel was een vals alarm.
Afbreken
De rest van de intocht verliep goed. Sinterklaas maakte zijn tochtje door Harderwijk en kreeg van de kinderen op het marktplein nog een paar liedjes, waarschijnlijk in de hoop dat ze dan extra cadeautjes zouden krijgen. Terwijl Harderwijk langzaam weer leegliep werd de crew in het gemeentehuis getrakteerd op een lekker bakje snert. En geloof mij dat gaat er wel in na zo’n dag.
Voor de bezoekers van Harderwijk en de rest van Nederland is de intocht dan al weer voorbij. Voor ons begint dan echter pas het echte werk., het hele handeltje mag namelijk weer worden afgebroken. 12 kilometer kabel weer netjes oprollen en inladen, het liefst voor zes uur die zelfde avond. Met de hulp van elk crewlid, inclusief alle cameramensen, hebben we heel Harderwijk weer ontdaan van 12 kilometer kabel in minder dan zes uur want om half vijf die zelfde avond ging de laadklep van de laatste materiaalwagen dicht. Een kleine week zijn we bezig geweest om Harderwijk voor te bereiden op de intocht en nog geen zes uur na de uitzending is alles, inclusief de compound, al weer weg. Now that’s teamwork!
Via deze weg wil ik iedereen bij Dutchview bedanken voor een geweldige ervaring. In het bijzonder Bas en Jan die ondanks het drukke schema toch iedere keer maar tijd bleven maken voor de vragen van ons ROC’ertjes. Bedankt jongens! Oh en natuurlijk Bram van der Vlucht omdat ie het hem toch ieder jaar maar weer flikt. Dat je nog vele jaren mag meelopen!
Video Playlist van de Generale Repetitie
Verslag over de Generale Repetitie door Sinterplaza
Meer over dit onderwerp:
Wil je op de hoogte blijven van nieuwe berichten op Backstage Media? Abonneer je nu op de nieuwsbrief en ontvang nieuwe berichten direct in je inbox!
gaaf om die repetitie te zien!